Μια βαρετή ιστορία….
Πρέπει να περπατάω. Δυστυχώς τελευταία δεν το κάνω τόσο συχνά να περπατώ όσο παλιά . Η ακινησία δεν κάνει για κανένα και πολύ περισσότερο για μένα . Εμπρός ! Κουνήσου ! Μη βαριέσαι λέω στον εαυτό μου . Πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι . Τώρα πρέπει να προλάβω όσο πιο πολλά μπορώ . Δε μας μένει αρκετός χρόνος . No tenemos mas tiempo . Εμπρός ! Προχώρα . Άσε την ηττοπάθεια σου . Μην είσαι άλλο οκνηρός. Κουνήσου επιτέλους. Δεν προλαβαίνεις . Δε μας μένει χρόνος αρκετός . Όλα σε λίγο θα τελειώσουν πριν καλά καλά αρχίσουν .
Σήκω . Μη βαριέσαι . Δε σε πιστεύω πως έχεις γίνει έτσι .
Να έχεις ζωή μέσα σου . Είσαι νέος τώρα πρέπει . Μην αφήνεις τη δουλειά στη μέση.
Έχουν να γίνουν πολλά ακόμη . Δεν τα έχουμε δει όλα . Εμείς θα γράψουμε την αυριανή ιστορία .Πάλη . Αγωνίσου . Μην τα παρατάς όσο κι αν απογοητεύεσαι , όσο κι αν πισωγυρίζεις .
«Μην παρεξηγείς το θείο σου , έτσι είναι οι δουλειές . Αν κάνεις λάθος σου φωνάζουν. Έτσι είναι οι δουλειές . Πως θα μάθεις ; »
Προχώρα…. Τίποτα δεν έχουμε δει ακόμη . Αυτά που έρχονται….
*Σημείωση έχω την εντύπωση ότι αυτό που έγραψα σήμερα κάπου τοχω διαβάσει. Παρόλα αυτά τέτοιο μάλωμα(μέσα σε εισαγωγικά) έφαγα μικρός όταν επειδή έσπασα ένα πιάτο παράτησα μια δουλειά μου στη μέση και έκλαιγα . Κάποιος πολύ δικός μου άνθρωπος με συνέτισε κάπως έτσι . Το θυμάμαι σαν χθές. Μνήμες γιατί το θυμήθηκα σήμερα έτσι δεν ξέρω . Τελικά γύρισα και ολοκλήρωσα τη δουλειά που άφησα στη μέση . Τα λόγια αυτά μείναν μέσα μου και αυτή τη βαρετή μέρα , σήμερα κάπως έτσι τα θυμήθηκα όλα αυτά , σκέφτηκα και εγώ και κάποια ακόμα .Λυπάμαι αν φαίνεται μπερδεμένο ή κάπως .
Ευχαριστώ
Jamavous 13.12.2011
