Archive for Μαΐου 2010

Σε αυτόν τον ιστοχώρο δημοσιεύουμε και παλεύουμε μαζί με όσους αγωνίζονται ενάντια στο Στίγμα.

Μαΐου 19, 2010

Προτείνετε  ελεύθερα  κείμενα  ενάντια  στο  Στίγμα  .  Ψάχνω  και  εγώ  .  Τα   καλύτερα  θα   δημοσιευτούν  .

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο νοσοκομείο ημέρας . Ένας περίπου χρόνος μετά Ε.Π.Ι.Ψ.Υ .

Μαΐου 19, 2010

Όχι στους δήμους γίγαντες . Δήμος Κύμης.

Μαΐου 19, 2010

Ο  λαός  της  Κύμης  αντιστέκεται  .  Όχι   σε   ένα   δήμο  γίγαντα   στο   Αλιβέρι  .

Εώς ότου ανατείλει ο ήλιος ξανά.

Μαΐου 9, 2010

Ούτε   τέχνη   ούτε   στράτευση  μόνο  ένα  διήγημα  .Ένα  παραλήρημα  το  δικό  μου  παραλήρημα.

Το   τραίνο  . Η  γέννηση . Η μάνα  είναι  μόνο  μία.

https://jamavous.wordpress.com/

Το   τραίνο   σφύριξε  ξεκίνησε  το   μακρινό   ταξίδι  . Δίπλα  μου  εσύ.  Με  τη  κουβέντα   θα   περάσει   η   ώρα   . Πάντα   προτιμώ   το   τραίνο  . Απολαμβάνω   το   ταξίδι  .Ήρεμο  οικονομικό   και   γιατί   όχι   ελάχιστα   ρυπογόνο .Με   το   τραίνο   βλέπεις   τη   φύση  και   τη  γη  των  τόπων  που   επισκέπτεσαι .  Η  παρέα   αν   είναι   καλή   γεννάει   απίστευτες   συζητήσεις   και   φέρνει   στο   μυαλό   καταπληκτικές    αναμνήσεις .  Όταν   βαρεθείς   την   πολυλογία   μου   και   η   παρέα  μου   γίνει   βαρετή  ανοίγεις   το  βιβλίο   σου.  Μου   αρέσει   και  μόνο  που  σε   κοιτώ .  Είσαι   ήσυχη  και   απίστευτα   σεμνή  .Μια   σε   θαυμάζω   μια  σε   μισώ .Σιωπή  !   Είναι  αναγκαία  πολλές   φορές  .  Δεν  έχει  ο  άνθρωπος   την   ικανότητα   να   πει   τα   πάντα   για   το   καθετί.  Δεν  τα   ξέρουμε  ούτε  μπορούμε  να   τα   καταλάβουμε  όλα   πάντα .  Να   είσαι   καλός   ακροατής   συχνά   βοηθά  .  Πως   να   καταλάβεις   το   θαύμα   της   φύσης   που  μας   περιτριγυρίζει; Το   θαύμα   της  γέννησης   ενός   νέου  ανθρώπου   μιας   καινούριας   ζωής ; Απλά  καταπληκτικό. Το   ξέρουν   καλά   οι   μανάδες   μας .Θα   ακούσω   τώρα   λίγο   μουσική  . Κλείνω   τα   μάτια   θα   ονειρευτώ . Προσπαθώ   να   φέρω   όμορφες   εικόνες    στο   μυαλό  .Οι   λίγες   στιγμές   ηρεμίας   απότομα   σταματούν .  Τι   θα   γίνει   αύριο   τι   θα   γίνει   ο   κόσμος   μας   αναπάντητα   ερωτηματικά . Ίλιγγος   απελπισία  τι   άδικος   κόσμος   είναι   αυτός  ; Που  και   πως   ζούμε  ; Την   ελπίδα   μας   την   συκοφάντησαν   ως   περιθωριακή   αυταπάτη  .  Την   ιστορία   μας   την   ξανάγραψαν   όπως   τους   βόλεψε . Γράψε   σβήσε   ρίξε   κι   άλλο   μελάνι   οι   αγώνες   τους   δεν   άξιζαν   τίποτα   και   οι   θυσίες   τους   πήγαν   ολότελα   χαμένες(έτσι  λένε)  .  Το   τι   αξίζει  και   το   τι   όχι  το   ξέρουμε   όμως   μόνο   εμείς   και   οι  αγώνες   όλων   μας.  Αυτούς   ακριβώς   που   φοβούνται . Δεν   το   πιστεύεις   δυστυχώς   εσύ  .  Δυστυχώς  δεν   το   πίστεψες   δεν   είχες  ποτέ   εμπιστοσύνη   σε   οράματα   νεφελώδη   και   κάπως   απόμακρα   από   τα   συνηθισμένα.  Στάθηκες   κριτική   σε  όλα   και   πίστεψες   περισσότερο   στη   δύναμη   της   ατομικής   αυτοπραγμάτωσης    παρά   στο   γενικό   σχέδιο    και   πλάνο   πάλης   μας .Στο   να   προσφέρει   ο   καθένας   μας   κάτι   προσωπικό   για   κάτι   άλλο   γενικότερο   και   συλλογικό. Κάνω   το   δάσκαλο   σου   θα   λεγες   αν   αυτά   τα   λόγια   τα   βαζα   στα   χείλη   μου .    Σταματώ   μέσα   μου   τη   σκέψη   μου  εδώ .  Ίσως   να   φταίει   η   μουσική   που   ακούω   τώρα   . Κακές   σκέψεις   . Διώξε   τις   μυαλό   μου. Σχεδόν   λαγοκοιμάμαι  .  Ο  ήχος   του   τραίνου   που   τρέχει   στις   ράγες   γίνεται   σιγά   σιγά   μονότονος   και   βαρετός  .

Αμάρυνθος

Προχθές   ρώτησες   πώς   πήγε  το  ταξίδι   στην  Σκύρο  .  Δε  στα  είπα  όλα   από  φόβο  μην  οργιστείς  . Η  διαδρομή  η  ίδια  η  συνηθισμένη  Αθηνών- Λαμίας   δεξιά  για  Χαλκίδα  πηγαίναμε  για   Κύμη   να  πάρουμε  το  πλοίο  για   Σκύρο . Κάτι   γάλατα  σοκολατούχα  είχαμε   πιεί  με  τον  Πάνο . Η  διαδρομή  η  ίδια  η  συνηθισμένη  .  Νόμιζα  ότι  είχα  συνηθίσει  τις  πολλές   στροφές   και   δεν  ανακατεύομαι   πιά  σαν   παιδί  . Νάσου   που  ξαφνικά  περνάμε  μέσα  από  Αμάρυνθο  θυμηθήκαμε  και   οι  δυό  την  υπόθεση  του  βιασμού  αρχίσαμε  να  μουντζώνουμε  τριγύρω   καλά  πολύ  καλά  όλο  το  χωριό . Του  είπα   πάτα  γκάζι  είχε  αρχίσει   ήδη  από  μόνος  του . Τρέχαμε   να   φύγουμε   γρήγορα   από   εκεί  . Μια  στιγμή  του   λέω  στόπ  . Ανοίγω   την  πόρτα  κάνω  εμετό  ένα   πεζοδρόμιο   γεμίζει   ξερατά  .Ότι   δεν  κατάφεραν  οι  στροφές   το  κατάφερε  μια  κακή  ανάμνηση  η  θύμηση  για  τα  λάθη  του  παρελθόντος  τα  μετεφηβικά. Τώρα  φύγε  γρήγορα  από  εκεί  .  Θυμάμαι  κάτι   συζητήσεις   τιμωρήθηκε  και  διώχθηκε  η  βιασθείσα   και  οι  βιαστές  πήραν  παράσημο   αντρισμού  .  Αφού  λέγαν  οι  χωριανοί   τα  ήθελε. Και  όμως   δεν   ήταν   μόνο   για   το  συγκεκριμένο  χωριό  ή   για   το  κάθε  χωριό  ή  πόλη  . Η   αδικία  οπουδήποτε   μπορεί   να  κυριαρχήσει  . Απονομή   δικαιοσύνης   και   τηλεκανιβαλισμός  . Μα  τι  λέμε  τώρα. Αδικία  για  πόσο  θα  κυριαρχείς ; Τρέχαμε  για  να  ξεχάσουμε  μια  άμυνα  βολική  . Δεν  μπορείς   ποτέ  και   δεν   πρέπει   ποτέ  να  ξεχάσεις  . Μέχρι  να  πάψει  η  αδικία . Μέχρι  να  ανατείλει   και  πάλι  ο  ήλιος . Για   να   γίνουμε  άντρες  άραγε  πρέπει  από  άνθρωποι   να  γίνουμε  τέρατα;  Η  πορνεία  κάθε  είδους   η  υποκρισία  και   τα  μπ…  να  αναστενάζουν . Εμετός  και  ξερατά  οι  πελάτες  ποτέ  δε  φταίνε   άραγε   μέχρι  πότες ; Κακές  σκέψεις  ποτέ  δεν  σταματούν  .  Ευτυχώς   φτάσαμε  Κύμη  στο  λιμάνι  . Το  πλοίο  δεν  είχε  έρθει  . Η   Σκύρος  δεν  φαινόταν  είχε  υγρασία . Κάτσαμε   ένα  καφέ  το  άτιμο  τσιγάρο   που  δεν  μπορώ  να  κόψω  κάτι  μπισκότα  πολιτική  κουβέντα  μέχρι  εξαντλήσεως  . Το  «κόμμα»  μας  στέλνει  μακριά  κάποιες  νέες  λεγόμενες  επαφές  . Στο  κέντρο  του  Αιγαίου  και  απέναντι  ο  άλλος   άγνωστος   η  Τουρκία. Ήρθε  το  πλοίο  . Η  θάλασσα  φαίνεται  ήρεμη  δε  μας  γελά.

Σκύρος

Πράσινο  ήταν  κάποτε  όλο  το  νησί  μέχρι  που  κάηκε  πέρισυ . Ποιοι  τόλμησαν  να  κάψουν  τέτοια  ομορφιά  τέτοια  ζωή ; Το  αιώνιο  γιατί. Κάτοικοι   και  νεολαία  θέλουν  να  δραστηριοποιηθούν  το  μέλλον  το  ζητούμενο . Θέλουν  βοήθεια  να  δούμε  πως  και  αν  μπορούμε  να  βοηθήσουμε .Δεν  πιστεύουμε  στην  καθοδήγηση  ούτε  είμαστε  αποστειρωμένος  στρατός   με  λοχίες  αξιωματικούς  και  στρατιώτες . Ούτε  με  εντολές  ούτε  με  οδηγίες  η  αυτοοργάνωση  είναι  το  ζητούμενο.  Ελάχιστα  μπορούμε  να  προσφέρουμε  λίγα  υλικά  ,  κάποιες  μπροσούρες  σχετικές  τυπωμένες  ,λίγες   αφίσες  μια  γνώμη  ανταλλαγή  εμπειριών  από  τα  πολλά  ανάλογα  πολιτικά  και   τοπικά  εγχειρήματα   μια   ευχή  κουράγιο  μια  συμπαράσταση  όχι  τυπική  αλλά  ουσιαστική  και  ιδιαίτερης  σημασίας   γιατί  κάθε  προσπάθεια  θέλει  κόπο  και  ιδρώτα  . Μικρές   εστίες  αντίστασης   σε   όλο  τον  πλανήτη   ένα   πλούσιο  μόνο  σε   ποικιλία  χρώματα  και   ιδέες   και  τοπικό  και   αντιπαγκοσμιοποιητικό  κίνημα. Μια  πολιτική  αλλά   και  μία  προσωπική   υπόθεση. Μέχρι  να   ανατείλει   και   πάλι   ο  ήλιος.

Μας   υποδέχεται   με  χαρά  και  φανερή  ικανοποίηση   ένας   συνταξιούχος   πιλότος  που  λάτρεψε   την  Σκύρο   η  ψυχή   της  νεοσύστατης   ομάδας. Ένας   άνθρωπος   με  την  εμπειρία  των   χρόνων  σχηματισμένη   στο   γηρασμένο   αλλά   και   όλο   εφηβική   ζωντάνια    πρόσωπο   του.  Ένας   διαφορετικός   «πολεμιστής»  του  αιγαίου . Ένας  άνθρωπος  που  πίστεψε   σε   μια  πατρίδα  που  τον  απογοήτευσε  και  τον  πούλησε .Ένας   άνθρωπος   που  πολέμησε  τον   εξωτερικό  εχθρό  την  Τουρκία   πιστεύοντας   για  χρόνια  σε  εθνικούς   μύθους  και  ιδεολογήματα  που   θέλουν  τον  απέναντι   γείτονα  προαιώνιο  εχθρό  και  κίνδυνο.  Έναν  άνθρωπο  που  αγάπησε  παρά  μίσησε  το  άλλο  το  διαφορετικό .  Αυτόν   που  σταμάτησε   να  πολεμά  φαντάσματα   για  να   πουλούν  όπλα  αυτοί   που   αιματοκυλούν   τον   πλανήτη. Αυτόν   που  κοίταξε  με  σεβασμό   τον   Αλβανό  που   χτίζει   τα  σπίτια  των  Ελλήνων  και  τον   Αφγανό  που  μαζεύει  ελιές  για   το   μικρό  νταβατζή   Έλληνάρα   αφεντικού   του. Η  μικρή  ομάδα   όμως    έχει   κι  άλλους   . Ένα  φανερά  ερωτευμένο   ζευγαράκι   με  συνείδηση  και   τόλμη  . Δυό  νέους   που  προσπάθησαν   να   σβήσουν   την   κόλαση   της   μεγάλης   φωτιάς .  Αυτούς   που   είδαν   μπροστά   τους   να   χάνεται   ένα   δάσος   μαζί   με   τις   ελπίδες   τους   για   μια   ζωή  ελεύθερη   στη   φύση  .  Αυτοί   που   είδαν   δέντρα   και   ζώα   να   χάνονται   αβοήθητα . Αυτοί  που  έζησαν   την  αγάπη   τους   σε    έναν   πονεμένο  αλλά  όμορφο   τόπο. Αυτοί   που  ταξίδεψαν   φοιτητές   όλη   την   Ευρώπη   αλλά   καταστάλαξαν   και    άραξαν    σε   ένα  νησί   του   Αιγαίου.

Μια   στιγμή   ένας   αφόρητος   θόρυβος  διακόπτει   τη   συζήτηση  . Δύο   εφ16   απογειώθηκαν   για   να   δείξουν   στα   απέναντι   τουρκικά   πως   υπάρχουν   και   σύνορα   που   χωρίζουν   τον   ουρανό.  Έξι   μίλια   δικά   μας   έξι   μίλια   δικά   σας.   Μην  κλέβετε   τον   αέρα   που   αναπνέουμε  .Ο   επόμενος   πόλεμος  των   δύο   λαών   έχει   σχεδιαστεί   στα  σχεδιαστήρια   των   πολυεθνικών . Δισσεκατομμύρια   έχουν   παιχτεί   στα   στοιχήματα   των   χρηματιστηρίων  και   των  τραπεζών   που   ξέχασαν   αντί   να   υπηρετούν   τους   λαούς   και   τους   πολίτες   μόνο   να   τους   αφαιμάζουν.

Άσχημες   σκέψεις   και   εικόνες   στο  μυαλό   μου . Θυμήθηκα   τον  εφιάλτη   που  βλέπω   πότε  πότε  από  μικρός. Δεν  μπορώ  να  παρακολουθήσω   τη  συζήτηση . Ιδρώνω   στο   μέτωπο .   Το  μυαλό  μου  τώρα   είναι   αλλού   για   αλλού. Δεν   είμαι   εδώ . Δεν  είμαι  εδώ . Αυτός  ο   εφιάλτης   με  καταδιώκει   τώρα  και   ξύπνιος . Δεν   ακούω   τίποτα.  Ζητώ  ευγενικά  άδεια  να  διακόψουμε . Βγαίνω  στο  μπαλκόνι   ανάβω   το  άτιμο  πάλι  τσιγάρο .

Όλοι   οι   άλλοι   ανοίγουν   τηλεόραση . Ειδήσεις . Τα   χρηματιστήρια  πέφτουν  . Νομίσματα   καταρρέουν  . Χιλιάδες   μένουν  άνεργοι . Τηλεόραση  θρίλερ   της   φρίκης . Τι   άλλο  θα   δούμε ; Λαοί   με  κομμένη  την  ανάσα  καταριούνται  τη  μοίρα  τους . Ο  λαός   διαδηλώνει   δεν   αντέχουμε   άλλο   τα   μέτρα   σας   της   αιώνιας   λιτότητας . Μέχρι  πότε;  Πόσο   ακόμα  να  σφίξουμε  το  ζωνάρι ; Φόροι  φόροι  πολιτικοί   υποκριτές   μας   κοροιδεύουν . Οι  κλέφτες  γλεντούν  με  τα  λεφτά  των  λαών. Θυμάστε  τι  έπαθε  η  Αργεντινή;  Το  παιχνίδι  είναι  και   πάλι   στημένο   που  λέει   το   τραγούδι. Εμείς  όμως  δεν   είμαστε  μόνο  θεατές  .  Η  δύναμη  μας   είναι   στο   δρόμο.  Στο   δρόμο . Στο  δρόμο   γεννιούνται   οι   συνειδήσεις . Στο   δρόμο  είμαστε  πολλοί  και   ενωμένοι . Απεργίες  όσο  αντέχουμε. Δεν   είμαστε   αδύναμοι   θεατές  . Δεν  θα  μας  σταματήσουν  οι  δολοφόνοι  των  4  ψυχών . Δεν  μας  σταμάτησε  δεν  μας   τρομοκράτησε  ο   Κορκονέας . Ο  Δεκέμβρης  του  λαού  των  λαών   είναι   εδώ. Έχουμε   Μάη . Τον  Δεκέμβρη   δεν  νίκησε  ο  λαός  αλλά  η   αντίδραση .Μας   φόβισαν  ,  μας   τρομοκράτησαν   μας   έκλεισαν   σπίτια   μας  .Τον   Μάη   όμως  ;  Τον  δικό  μας  Μάη  μπορούμε  ; Τον  Ιούνη;  Έστω  κάποτε ; Αργά  ή  γρήγορα . Οι   δολοφόνοι   μας   πάγωσαν  ,  μας  φόβισαν . Θα   τους   αφήσουμε   να  μας  σταματήσουν ; Όχι  ξανά . Ποτέ  ξανά .

Στο  δρόμο . Στο   δρόμο . Στον  αγώνα.

Το  τρένο   σφύριξε  φτάσαμε  στον  προορισμό  μας . Μου  μιλάς . Με  ξυπνάς. Κατάλαβα   ότι  όλα  ήταν  μόνο   δικές  μου  σκέψεις  . Δε  σου  είχα  ποτές  μιλήσει . Θα  σε  είχα  άραγε   πείσει ; Ποιος  ξέρει  ; Και   ναχα  δεν  αρκείς  μόνο  εσύ . Πρέπει  όλοι  και  όλες  να  πειστούμε . Να  προχωρήσουμε  μπροστά .  Να  παλέψουμε  κι  άλλο  κι  άλλο . Εώς  ότου  ανατείλει  ο  ήλιος  ξανά.

Jamavous      9  Μαίου   2010

Από  το  μπλόγκ     https://jamavous.wordpress.com/

Το δίκτυο ανακοινώνει μια ξεκάθαρη άποψη. Μπράβο στο δίκτυο.

Μαΐου 8, 2010

Αν πρέπει να θυσιάσουμε κάτι, είναι χρόνος και ψυχή για να τους ανατρέψουμε

Μια πραγματική γενική απεργία, η μαζικότερη εργατική διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών

Τελικά, ο Γιωργάκης Παπανδρέου και η κυβέρνησή του δεν έβαλαν σε τάξη τη χώρα. Η απεργία της 5ης Μαΐου και οι διαδηλώσεις σε δεκάδες πόλεις της Ελλάδας, οι συγκρούσεις με την αστυνομία και οι καταλήψεις δημόσιων κτιρίων έδειξαν ότι μεγάλα κομμάτια των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας δεν είναι διατεθειμένα να δωρίσουν τη ζωή τους στο κεφάλαιο, να υποκύψουν στις εντολές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Στις 5 Μαΐου αποδείχθηκε ότι μπορούμε να κάνουμε την κρίση δική τους κρίση, ότι αν θέλουν δάνεια για να χρηματοδοτούν τις τράπεζες υπάρχουν πολλοί, μα πολλοί άνθρωποι σε αυτή την κοινωνία που κραυγάζουν: «Μαζί τα φάγαμε;». Οι μαζικές λαϊκές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής το δηλώνουν: Έχουμε δρόμο μπροστά μας, ευλόγως ο Γιωργάκης φοβάται έναν εργατικό Δεκέμβρη, δικαίως εμείς τον επιδιώκουμε.

Ο εγκληματικός θάνατος τριών αθώων

Μέσα σε αυτό τον εκπληκτικό εργατικό ξεσηκωμό τρεις αθώοι άνθρωποι πέθαναν μετά τον εμπρησμό της Marfin στη Σταδίου. Εδώ δεν χωρούν μισόλογα, ούτε δικαιολογίες. Ο τραγικός θάνατος των τριών εργαζομένων της τράπεζας οφείλεται στην εγκληματική αδιαφορία για την ύπαρξη ανθρώπων στο χώρο αυτών που έβαλαν τη φωτιά. Σωστά τα τραπεζοϋπαλληλικά σωματεία και άλλα συνδικάτα καταγγέλλουν την αθλιότητα του Βγενόπουλου σε ό,τι αφορά την υποχρεωτική παραμονή εργαζομένων στην τράπεζα, την έλλειψη εξόδου κινδύνου, την απουσία κάθε μέτρου πυρασφάλειας κ.λπ.

Όμως, ως κίνημα συνολικά αλλά και ως επιμέρους συνιστώσες, οφείλουμε να καταθέσουμε τη συντριβή μας και να κάνουμε την αυτοκριτική μας γιατί δεν καταφέραμε να περιορίσουμε το φετιχισμό της βίας που οδήγησε σε αυτή την καταστροφή. Οι αντίπαλοί μας διαθέτουν τον κυνισμό και την υποκρισία να μιλούν για «παράπλευρες απώλειες», όμως οι αξίες και η ηθική του κινήματος δεν μας επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Δεν κάνουμε θυσίες για τον καπιταλισμό, δεν χρειαζόμαστε ανθρωποθυσίες για να τον ανατρέψουμε.

Βία του κράτους και κινηματική αντιβία

Είναι πλέον πασιφανές ότι όσο τα αντικοινωνικά μέτρα κλιμακώνονται, όσο η οικονομική και κοινωνική κρίση βαθαίνει, όσο η οργή, η απελπισία και τα αδιέξοδα μεγαλώνουν η καταστολή θα είναι μόνιμος συνοδός της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της κρίσης. ΕΕ και ΔΝΤ δεν απαιτούν μόνο «δημοσιονομική σταθερότητα» αλλά και κοινωνική ειρήνη. Γι’ αυτό όχι ευθύγραμμα αλλά οπωσδήποτε συμμετρικά την οικονομική τρομοκρατία των περικοπών, των απολύσεων και της ανεργίας την ακολουθεί η πολιτική τρομοκρατία των ΜΑΤ, των χημικών, των προσαγωγών και των συλλήψεων.

Η καπιταλιστική βαρβαρότητα γεννά πολλών ειδών βία: παραβατικότητα, ενδοταξικές συγκρούσεις, ακροδεξιά τρομοκρατία και βεβαίως κινηματική, μειοψηφική ή μαζική, αντιβία. Είμαστε ένας από τους χώρους που στην εξέγερση του Δεκέμβρη υποστηρίξαμε (και συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε) τη μαζική κινηματική αντιβία. Ωστόσο, η κινηματική αντιβία είναι μέσο, δεν είναι αυτοσκοπός, απευθύνεται στην κοινωνία, δεν την τιμωρεί, προσπαθεί να διευκολύνει το κίνημα, όχι να στείλει ανθρώπους στο σπίτι τους, και πάνω απ’ όλα, οφείλει να μη θέτει σε κίνδυνο ζωές ανθρώπων που μάλιστα ανήκουν στους «από κάτω ».

Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται…

Η κυβέρνηση, αν και ψήφισε τα μέτρα, στριμωγμένη από τη λαϊκή κατακραυγή (και κυρίως φοβισμένη από το τι μπορεί να ακολουθήσει μετά την εφαρμογή τους) και υπόλογη απέναντι στους «δανειστές της», εκμεταλλεύεται το θάνατο των τριών εργαζομένων για να διαβρώσει το φρόνημα των εργαζομένων και να νομιμοποιήσει τη σκλήρυνση της καταστολής. Να είμαστε σίγουροι: Την επόμενη περίοδο τα ΜΑΤ και τα δικαστήρια θα χτυπήσουν εργατικές απεργίες και διαδηλώσεις μετωπικά και απρόκλητα. Αυτό προλογίζεται από σήμερα με τη δικτατορία που επιβάλλουν στα Εξάρχεια (μαζικές προσαγωγές, καθημερινοί ξυλοδαρμοί, εισβολές σε στέκια και καταλήψεις – η τραμπούκικη εισβολή της ομάδας ΔΕΛΤΑ στο Στέκι Μεταναστών-Κοινωνικό Κέντρο της Τσαμαδού είναι ένα παράδειγμα) και την προσπάθεια συνολικής ποινικοποίησης του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου μέσω της απόδοσης συλλογικής ευθύνης για τον εμπρησμό της Marfin.

Και εδώ δεν χωρούν μισόλογα, ούτε δικαιολογίες. Αν επιτρέψουμε να δημιουργηθεί «ειδικό καθεστώς» στα Εξάρχεια και να τεθεί σε «καθεστώς εξαίρεσης» ο αναρχικός χώρος, είναι βέβαιο ότι ανοίγει ο δρόμος για την καταστολή του ευρύτερου κινήματος και οπωσδήποτε για τον αποπροσανατολισμό και την κάμψη του αγωνιστικού φρονήματος μεγάλου τμήματος των εργαζομένων. Οι πολιτικές ευθύνες εκείνων των τμημάτων του αναρχικού χώρου που δεν αναμετριούνται πολιτικά με το φετιχισμό της βίας, επουδενί μπορούν να δώσουν νομιμοποίηση στην κρατική καταστολή.

Για τον εργατικό Δεκέμβρη

Ζούμε τη μεγαλύτερη αφαίρεση δικαιωμάτων και κατακτήσεων από το τέλος του εμφυλίου. Έχουμε την πιο αντιλαϊκή, γλοιώδη και δημαγωγική κυβέρνηση από τη Μεταπολίτευση. Απειλούνται και η επιβίωση και η αξιοπρέπειά μας, αλλά και η ίδια η υπόστασή μας ως εργαζομένων.

Έχουμε δρόμο! Κάθε αγώνας που γίνεται χρειάζεται την υποστήριξη όλων μας. Να είμαστε παντού! Αν πρέπει να θυσιάσουμε κάτι, είναι χρόνος και ψυχή για να τους ανατρέψουμε. Με απεργίες, με καταλήψεις, με κλεισίματα δρόμων, με συνοικιακές επιτροπές ενάντια στα μέτρα, με δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, μπλοκαρίσματα πλειστηριασμών σπιτιών και επανοικειοποίηση ειδών πρώτης ανάγκης από σούπερ μάρκετ, με ό,τι χρειαστεί για να μείνουμε όρθιοι και να αρχίσουμε να νικάμε.

7/5/10

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

(Κίνηση Αθήνας)