Πώς καταγράφεται το δυσάρεστο γεγονός του θανάτου του Μισέλ Ροκάρ σε διαφορετικά μεσα ;

Βαρεμάρα , αντιγραφή , έλλειψη ενδιαφέροντος ,αδιαφορία τί από όλα ;

Κατανοητό  η  είδηση  του  θανάτου  ενός  πρώην  Γάλλου  πρωθυπουργού  σοσιαλδημοκράτη για  το  ελληνικό  αναγνωστικό  κοινό .δεν  είναι  και  η πιο  ενδιαφέρουσα (πιασάρικη)  είδηση.

Δεν  είμαι  δημοσιογράφος ,ούτε  καθηγητής  ως  αναγνώστης  ρωτώ  δεν  θα  μπορουσε  να  γραφτει  πιο καλά  ,πιο  εμπεριστατωμένα  αυτή  η  είδηση ;

Κατανοητό  επίσης  ότι  μια  αριστερή  εφημερίδα  ενδιαφέρεται  περισσότερο  από  μια  δεξιά  γιατι  άλλο  το  κοινό  που  απευθύνεται.

Κατανοητές  και  οι  δύσκολες   συνθήκες  εργασίας  και  ότι  οι  δημοσιογράφοι  στις  περισσότερες  εφημερίδες , μέσα  είναι  απλήρωτοι  μήνες .

Αν  ήθελα  να  διαβάσω  το  βιογραφικό  του  Μισέλ  Ροκάρ  στην  wikipedia  δεν  θα  ακούμπαγα  τόσα  ευρώ  να  αγοράσω  εφημερίδα .

Τελειώνω  δεν  ντρέπονται  αυτοί  οι  μεγαλοεκδότες , καναλάρχες ,ιντερνετάδες  να  απολύουν  εργαζόμενους , να απειλούν  τους  υπόλοιπους  εργαζόμενους  με απόλυση , να  τους  χρωστάνε  6  μήνες ή  και  χρόνο και  στο  τέλος να  αντιγράφουν  την  wikipedia;

Ακολουθούν  τα  διαφορετικά  κείμενα  για  το ίδιο γεγονός  τον  θάνατο  του  Μισέλ  Ροκάρ πρώην  Γάλλου  πρωθυπουργού .

 

 

=======================================================================

1ο

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΑΡΑΧΩΔΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΡΙΕΡΑ

Μισέλ Ροκάρ: Ο μεταρρυθμιστής σοσιαλιστής που δεν έγινε ποτέ πρόεδρος

 

Υποστηρικτής ενός μεταρρυθμιστικού σοσιαλισμού, ο Μισέλ Ροκάρ έζησε μία ταραχώδη πολιτική καριέρα που τον οδήγησε μακριά από το όνειρο του, την προεδρία της Γαλλίας, που κέρδισε ο μεγάλος του αντίπαλος, ο Φρανσουά Μιτεράν, για να τον ορίσει πρωθυπουργό στη δεύτερη προεδρική του θητεία (1988-1991).

Χαρακτηρίζοντας τον εαυτό του «σοσιαλδημοκράτη του διαλόγου», εκόμιζε το όραμα της ανανέωσης της Αριστεράς, βασισμένο σε μία ισχυρή ηθική βάση, που έπαιρνε υπ’ όψιν τις απαιτήσεις της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, χωρίς να απαρνείται τις κοινωνικές φιλοδοξίες.

Σύμφωνα με τους φίλους του, υπήρξε ο πρώτος στην Αριστερά που εισήγαγε την έννοια της χρηματοπιστωτικής λιτότητας.

Ο Μισέλ Ροκάρ διέγραψε μία πορεία αρχικά παράλληλη και στην συνέχεια αντίθετη με τον Φρανσουά Μιτεράν, σε τέτοιο σημείο που γινόταν λόγος για ένα βουβό μίσος μεταξύ τους: «η βαθιά περιφρόνηση που τρέφω για την απουσία ηθικής σε αυτόν συμβαδίζει με τον απόλυτο θαυμασμό μου για την δύναμή του στην τακτική», έλεγε ο Ροκάρ.

Μικρόσωμος -λιγότερο από 1,70- αυτός ο μέγας καπνιστής των άφιλτρων Gauloises έδινε την εικόνα του εύθραυστου που διέψευδε η ενεργητικότητα και μαχητικότητα. Αν και κόντεψε να πεθάνει από εγκεφαλική αιμορραγία το 2007 στην Ινδία, πέντε χρόνια αργότερα, τότε πρεσβευτής της Γαλλίας στις πολικές περιοχές, έγινε ο πρώτος 80χρονος που έφτασε και στους δύο πόλους της υδρογείου.

Με μάτι ζωηρό σε ένα νευρικό πρόσωπο, ο άνθρωπος αυτός με την εμφάνιση του Τεντέν αγαπούσε τη δουλειά των μεγάλων φακέλων και των διαπραγματεύσεων.

Ηταν ένας μεγάλος παιδαγωγός, κάπου ανάμεσα στον εμφατικό λόγο και την απλότητα, την τεχνοκρατική γλώσσα και το χαλαρό λεξιλόγιο, που έκανε εξυπνότερους όσους τον άκουγαν πασχίζοντας να παρακολουθήσουν τους συλλογισμούς του. Αλλά δεν ήξερε να «ανάβει» το κοινό των δημοσίων συγκεντρώσεων, αισθανόταν άβολα ανάμεσα στο πλήθος και στα πολιτικά δείπνα. Προσπαθούσε να ξεπεράσει την ψυχρότητα που εξέπεμπε, σιχαινόταν τις οικειότητες και τις πελατειακές σχέσεις.

Η προσωπικότητά του κτίσθηκε επάνω στην πατρική αυστηρότητα (ο πατέρας του ήταν ένας από τους επιστήμονες που κατασκεύασαν τη γαλλική ατομική βόμβα), τον προτεσταντισμό (από τη μητέρα του), το σοκ της ναζιστικής βαρβαρότητας (όταν ως πρόσκοπος υποδεχόταν του επιζήσαντες των ναζιστικών στρατοπέδων), τη δουλειά σε εργοστάσιο για δύο χρόνια: «Αν τα κουνήσετε όλα αυτά, φτιάχνετε έναν σοσιαλιστή».

Του άρεσε όταν ήταν δήμαρχος μίας μικρής κοινότητας στα παρισινά προάστια, «το ωραιότερο πολιτικό λειτούργημα» (1977-1994), του άρεσε το υπουργείο Γεωργίας (1983-1985), απεχθανόταν το Ματινιόν (το πρωθυπουργικό γραφείο): φεύγοντας, «εγκατέλειψα τη γυναίκα μου. Μπορεί να είχα χωρίσει και χωρίς το Ματινιόν, αλλά αυτό επιτάχυνε τις εξελίξεις».

Γεννήθηκε κοντά στο Παρίσι το 1930. Το προσωνύμιό του στους προσκόπους «το πολυμαθές χάμστερ», του κόλλησε για μια ζωή.

Αντίθετος στον πόλεμο της Αλγερίας, διηύθυνε από το 1967 μέχρι το 1973 το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSU), «εργαστήριο ιδεών» για την γαλλική αριστερά. Υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1969, πήρε το 3,6% των ψήφων.

Εντάσσεται στο Σοσιαλιστικό Κόμμα το 1974, τρία χρόνια μετά την ίδρυσή του. «Μέγα σφάλμα!», θα παραδεχθεί αργότερα, διότι οι μιτερανικοί θα του προσάψουν ότι «πήρε το τρένο εν κινήσει».

Χαϊδεμένος των δημοσκοπήσεων, εναντιώνεται στον Μιτεράν, τον οποίο θεωρεί «ξεπερασμένο». Ο πόλεμος έχει κηρυχθεί. Στο τέλος του 1980, βγαίνει μπροστά για να εκπροσωπήσει τον Σοσιαλιστικό Κόμμα στις προεδρικές εκλογές, αλλά χάνει μπροστά σε εκείνον που υπερασπίζεται μία γραμμή ένωσης της αριστεράς με τους κομμουνιστές.

Ο ανηλεής ανταγωνισμός των δύο ανδρών θα καταλήξει σε μία πολεμική συγκατοίκηση όταν ο Μιτεράν τον ορίζει πρωθυπουργό το 1988. Παρά τις επιτυχίες του, ειρήνευση στη Νέα Καληδονία, κατώτατο εγγυημένο εισόδημα, «πήρε πόδι» στα τρία χρόνια, κατά την έκφρασή του.

«Εκανα το πιο συναρπαστικό επάγγελμα», έλεγε αυτός ο πατέρας τεσσάρων παιδιών από τρεις γάμους, όλο και περισσότερο επιδεκτικός στις ιδέες της οικολογίας, που κράτησε μέχρι το τέλος μία τεράστια περιέργεια.

===============================================================================

2ο

Δημοσίευση: 02 Ιουλ. 2016, 21:40 | Τελευταία ενημέρωση: 02 Ιουλ. 2016, 22:19

«Σπουδαία μορφή της Αριστεράς»

Πέθανε ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Μισέλ Ροκάρ

Ο Μισέλ Ροκάρ   (Φωτογραφία:  Reuters )

  • 2

Παρίσι, Γαλλία

Πέθανε σε ηλικία 85 ετών ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, Μισέλ Ροκάρ, ανακοίνωσε το γραφείο του γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ.

«Μία σπουδαία μορφή της Γαλλικής Δημοκρατίας και της Αριστεράς χάθηκε» ανέφερε η ανακοίνωση του προεδρικού γραφείου.

Τον θάνατο του Μισέλ Ροκάρ επιβεβαίωσε ο γιος του Φρανσίς που είπε ότι ο πατέρας του πέθανε σε νοσοκομείο του Παρισιού.

Ο Μισέλ Ροκάρ, πρώην ευρωβουλευτής και ένθερμος υποστηρικτής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της δεύτερης επταετίας του προέδρου Φρανσουά Μιτεράν από το 1988 ως το 1991.

Είχε προηγηθεί η περίοδος της «συγκατοίκησης» κατά τη διάρκεια της οποίας ο Φρανσουά Μιτεράν έχοντας χάσει την πλειοψηφία στη γαλλική Εθνοσυνέλευση είχε ορίσει πρωθυπουργό τον τότε επικεφαλής του RPR Ζακ Σιράκ (1986-1988).

O Pοκάρ διατέλεσε γενικός γραμματέας της Σοσιαλιστικής Nεολαίας (SFIO). Υπήρξε μέλος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Kόμματος (PSU) από την ίδρυσή του. Yπήρξε γραμματέας του κόμματος από το 5ο Συνέδριό του (1967-1973). Eργάστηκε ως οικονομικός επιθεωρητής και αφιέρωσε την επαγγελματική του καριέρα σε μελέτες και οικονομικές και κοινωνικές εκτιμήσεις.

Διατέλεσε υπουργός Xωροταξίας και Περιβάλλοντος (1981-1983) και υπουργός Γεωργίας (1983-1985). Ήταν μέλος της Διευθύνουσας Eπιτροπής του Σοσιαλιστικού Kόμματος (1987).

Ο πρώην πρωθυπουργός είχε υποστεί εγκεφαλική αιμορραγία το 2007 ενώ επισκεπτόταν την Ινδία.

Ο Φρανσουά Ολάντ είπε ότι ο Ροκάρ ενσάρκωνε τον σοσιαλισμό και συμφιλίωνε «την ουτοπία και τον μοντερνισμό».

Ο Ροκάρ γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1930.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2014, ο Ροκάρ, είχε κατηγορήσει τη Βρετανία ότι εντάχθηκε στην ΕΕ μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τα εμπορικά της συμφέροντα και την είχε καλέσει «να φύγει πριν καταστρέψει τα πάντα».

================================================================================

33ο

ΕΥΡΩΠΗ

Πέθανε ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Μισέλ Ροκάρ

rovard.jpg

Ήταν πρωθυπουργός για μία τριετιά 1988-1991 | AP Photo/Bikas Das, File

03.07.2016, 08:09 | Ετικέτες:  Γαλλία, πρωθυπουργός, σοσιαλιστές

Συντάκτης:

efsyn.gr

Σε ηλικία 85 ετών άφησε την τελευταία του πνοή ο πρώην πρωθυπουργός του προέδρου Φρανσουά Μιτεράν, Μισέλ Ροκάρ, χθες σε νοσοκομείο του Παρισιού, ανακοίνωσε στο AFP ο γιος του Φρανσίς.

Στο πρόσωπό του ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ τίμησε «μία μεγάλη προσωπικότητα της Γαλλικής Δημοκρατίας», που ενσάρκωσε τον σοσιαλισμό που συμφιλίωνε «την ουτοπία και τον μοντερνισμό».

Γεννήθηκε τον Αύγουστο 1930, υπήρξε θερμός ευρωπαϊστής και είχε αποφοιτήσει από την ENA.

Υποστηρικτής ενός μεταρρυθμιστικού σοσιαλισμού, ο Μισέλ Ροκάρ έζησε μία ταραχώδη πολιτική καριέρα που τον οδήγησε μακριά από το όνειρο του, την προεδρία της Γαλλίας, που κέρδισε ο μεγάλος του αντίπαλος, ο Φρανσουά Μιτεράν, για να τον ορίσει πρωθυπουργό στη δεύτερη προεδρική του θητεία (1988-1991).

Χαρακτηρίζοντας τον εαυτό του «σοσιαλδημοκράτη του διαλόγου», εκόμιζε το όραμα της ανανέωσης της αριστεράς, βασισμένο σε μία ισχυρή ηθική βάση, που έπαιρνε υπ’ όψιν τις απαιτήσεις της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, χωρίς να απαρνείται τις κοινωνικές φιλοδοξίες.

Ο Μισέλ Ροκάρ διέγραψε μία πορεία αρχικά παράλληλη και στην συνέχεια αντίθετη με τον Φρανσουά Μιτεράν, σε τέτοιο σημείο που γινόταν λόγος για ένα βουβό μίσος μεταξύ τους: «η βαθιά περιφρόνηση που τρέφω για την απουσία ηθικής σε αυτόν συμβαδίζει με τον απόλυτο θαυμασμό μου για την δύναμή του στην τακτική», έλεγε ο Ροκάρ.

Μικρόσωμος- λιγότερο από 1,70 έδινε την εικόνα του εύθραυστου που διέψευδε η ενεργητικότητα και μαχητικότητα. Αν και κόντεψε να πεθάνει από εγκεφαλική αιμορραγία το 2007 στην Ινδία, πέντε χρόνια αργότερα, τότε πρεσβευτής της Γαλλίας στις πολικές περιοχές, έγινε ο πρώτος 80χρονος που έφτασε και στους δύο πόλους της υδρογείου.

Αντίθετος στον πόλεμο της Αλγερίας, διηύθυνε από το 1967 μέχρι το 1973 το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSU), «εργαστήριο ιδεών» για την γαλλική αριστερά. Υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1969, πήρε το 3,6% των ψήφων.

Εντάσσεται στο Σοσιαλιστικό Κόμμα το 1974, τρία χρόνια μετά την ίδρυσή του. «Μέγα σφάλμα!» , θα παραδεχθεί αργότερα, διότι οι μιτεραντικοί θα του προσάψουν ότι «πήρε το τρένο εν κινήσει».

Χαϊδεμένος των δημοσκοπήσεων, εναντιώνεται στον Μιτεράν, τον οποίο θεωρεί «ξεπερασμένο». Ο πόλεμος έχει κηρυχθεί. Στο τέλος του 1980, βγαίνει μπροστά για να εκπροσωπήσει τον Σοσιαλιστικό Κόμμα στις προεδρικές εκλογές, αλλά χάνει μπροστά σε εκείνον που υπερασπίζεται μία γραμμή ένωσης της αριστεράς με τους κομμουνιστές.

Ο ανηλεής ανταγωνισμός των δύο ανδρών θα καταλήξει σε μία πολεμική συγκατοίκηση όταν ο Μιτεράν τον ορίζει πρωθυπουργό το 1988. Παρά τις επιτυχίες του, ειρήνευση στη Νέα Καληδονία, κατώτατο εγγυημένο εισόδημα, «πήρε πόδι» στα τρία χρόνια, κατά την έκφρασή του.

================================================================

4ο

Πέθανε ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, Μισέλ Ροκάρ

Ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Μισέλ Rοκάρ πέθανε σήμερα σε ηλικία 85 ετών σε νοσοκομείο του Παρισιού, ανακοίνωσε στο AFP ο γιος του Φρανσίς.

Ο Μισέλ Ροκάρ υπήρξε πρωθυπουργός της κυβέρνησης του προέδρου Φρανσουά Μιτεράν επί τριετία (1988-1991), μετά την επανεκλογή του για δεύτερη προεδρική θητεία.

Είχε προηγηθεί η περίοδος της «συγκατοίκησης» κατά τη διάρκεια της οποίας ο Φρανσουά Μιτεράν έχοντας χάσει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο είχε ορίσει πρωθυπουργό τον τότε επικεφαλής του RPR (δεξιά) Ζακ Σιράκ (1986-1988).

Στο πρόσωπό του ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ τίμησε «μία μεγάλη προσωπικότητα της Γαλλικής Δημοκρατίας», που ενσάρκωσε τον σοσιαλισμό που συμφιλίωνε «την ουτοπία και τον μοντερνισμό».

Γεννήθηκε τον Αύγουστο 1930, υπήρξε θερμός ευρωπαϊστής και είχε αποφοιτήσει από την ENA.

 

=========================================================================

Michel Rocard

From Wikipedia, the free encyclopedia
Michel Rocard
Michel Rocard-IMG 3829.jpg

Rocard in 2012
Prime Minister of France
In office
10 May 1988 – 15 May 1991
President François Mitterrand
Preceded by Jacques Chirac
Succeeded by Édith Cresson
First Secretary of the Socialist Party
In office
1993–1994
Preceded by Laurent Fabius
Succeeded by Henri Emmanuelli
Minister of Agriculture
In office
22 March 1983 – 4 April 1985
President François Mitterrand
Prime Minister Pierre Mauroy
Laurent Fabius
Preceded by Édith Cresson
Succeeded by Henri Nallet
Minister of Territorial Development
In office
22 May 1981 – 22 March 1983
President François Mitterrand
Prime Minister Pierre Mauroy
Preceded by Fernand Icart
Succeeded by Gaston Defferre
Personal details
Born 23 August 1930
Courbevoie, Hauts-de-Seine
Died July 2, 2016 (aged 85)
Paris, France
Political party Socialist
Alma mater Sciences Po, ÉNA
Occupation Civil Servant
Religion Protestant (French Reformed)

Michel Rocard AC (French: [miʃɛl ʁɔkaʁ]; 23 August 1930 – 2 July 2016) was a French politician and a member of the Socialist Party (PS). He served as Prime Minister under François Mitterrand from 1988 to 1991, during which he created the Revenu minimum d’insertion (RMI), a social minimum welfare program for indigents, and achieved the Matignon Accords regarding the status of New Caledonia. He was a member of the European Parliament, and has been strongly involved in European policies until 2009. In 2007, he joined a Commission under the authority of Sarkozy‘s Minister of Education, Xavier Darcos.

Contents

Early life and education

Rocard was born in Courbevoie, Hauts-de-Seine to a Protestant family, son of the nuclear physicist Yves Rocard. He entered politics as a student leader whilst studying at Sciences-Po. He became chair of the French Socialist Students affliated to the main French Socialist party at the time, the French Section of the Workers’ International (SFIO), and studied at the École nationale d’administration (ENA), after which he chose to enter the prestigious Inspection des finances. As an anti-colonialist, he went to Algeria and wrote a report regarding the widely ignored refugee camps of the Algerian War (1954–62). This report was leaked to the newspapers Le Monde and France Observateur in April 1959, almost costing Rocard his job.[citation needed]

Unified Socialist Party

Having left the SFIO because of Guy Mollet‘s position towards the Algerian war, he led the dissident Unified Socialist Party (PSU) from 1967 to 1974. He was a prominent figure during the May 68 crisis,[citation needed] supporting the auto-gestionary project. He ran in the 1969 presidential election but obtained only 3.6% of the vote. Some months later, he was elected deputy for the Yvelines département, defeating the former Prime minister Maurice Couve de Murville. He lost his parliamentary seat in 1973, but retook it in 1978.

In 1973–74, he participated in the LIP conflict, selling watches with the workers and participating, behind the scenes, in the attempts to find an employer who would take back the factory, which was on the verge of being liquidated.[1]

Socialist Party

In 1974, he joined François Mitterrand and the renewed Socialist Party (PS), which had replaced the old SFIO. Most of the PSU members and a part of the French and Democratic Confederation of Labour (CFDT) trade union – the non-Marxist section of the left that Rocard famously defined as the «Second Left» – followed him.[citation needed]

Michel Rocard, October 1981

Elected mayor of Conflans-Sainte-Honorine in 1977, he led the opposition to Mitterrand inside the Socialist Party (as a candidate of the right-wing of the party). After the defeat of the left at the 1978 legislative election, he tried to take over the leadership of the party. In spite of his alliance with Pierre Mauroy, the number 2 of the PS, he lost at the Metz Congress (1979). As the Socialist Party’s most popular politician at the time (including Mitterrand himself),[citation needed] he announced that he would run for president; but his «Call of Conflans» did not result in majority support within the PS, and he withdrew his candidacy. Mitterrand was the successful Socialist candidate in the 1981 presidential election.

From the 1970s to the 1990s, Rocard’s group inside the Socialist Party, known as «les rocardiens«, advocated a re-alignment of French socialism through a clearer acceptance of the market economy, more decentralisation and less state control. It was largely influenced by Scandinavian social democracy, and stood in opposition to Mitterrand’s initial agenda of nationalization, programmed in the 110 Propositions for France.[citation needed] Nonetheless, the «rocardiens» always remained a minority.

In government

Under Mitterrand’s first presidency, he was Minister of Territorial Development and Minister of Planning from 1981 to 1983 and Minister of Agriculture from 1983 to 1985. He resigned from the cabinet in due to his opposition to the introduction of the proportional system for the legislative elections. He hoped, in vain, that Mitterrand would not run for re-election so he could be the PS candidate in the 1988 presidential election.[citation needed]

After Mitterrand’s re-election, he was chosen as Prime Minister (May 1988 – May 1991). Indeed, Rocard was popular and his position, on the right-wing of the PS, corresponded with the slogan of the electoral campaign, «a United France». He formed a cabinet including 4 center-right ministers. As Prime Minister, he led the Matignon Accords regarding the status of New Caledonia, which ended the troubles in this overseas territory. His record in office also include a decrease in unemployment and a large-scale reform of the welfare state’s financing system. He created a minimum social assistance scheme, the RMI, which helped to alleviate poverty.[2][page needed]

Party leadership

Rocard’s poor relations with Mitterrand, notably during his mandate as Prime Minister, were notorious.[citation needed] In addition, the Socialists only held a small parliamentary majority. In 1991, when his popularity decreased, President Mitterrand forced him to resign.[citation needed] However, according to Mauroy, who led the party, Rocard stood as the «natural candidate» for the following presidential elections.[citation needed] After the 1993 electoral disaster, he became leader of the PS by advocating a political «big-bang», that was to say a questioning of the left/right divide. His speech did not have the desired effect.[citation needed]

Rocard remained as leader of the Socialist Party for only one year, in part because of the PS’s complete defeat during the 1994 European elections. The defeat was in part due to the success of the list of the Left Radicals Movement, which was covertly supported by President Mitterrand.[citation needed] Consequently, he was toppled by the left-wing of the party and lost his last chance to run for president the next year. Having lost his deputy’s seat in 1993, he became Senator of Yvelines from 1995 to 1997. His supporters within the Socialist Party became allies of candidate Lionel Jospin, who was Prime Minister in 1997–2002, and then Dominique Strauss-Kahn.[citation needed]

Member of European Parliament

Rocard was a member of the European Parliament (1994-2009), and chaired the Committee on Development and Cooperation (1997–1999), the Committee on Employment and Social Affairs (1999–2002) and the Committee on Culture, Youth, Education, the Media and Sport. Michel Rocard was known for his hostility for proposed directives to allow software patents in Europe, and has been an outspoken opponent of what he considers to be manoeuvres to force the decision on this issue.[3]

On the French political scene, Rocard presented himself as the political heir of Pierre Mendès-France, known for his moral rigour, and as the politician who «speaks the truth». After Mitterrand’s death, he caused controversy when he said, about the former president, «he was not an honest man». An impersonator mocked him for his problems of elocution.[citation needed] In the run up to the presidential elections in 2007, Rocard called for an alliance between the Socialists and the centrist Union for French Democracy (UDF) party of François Bayrou in an effort to defeat Union for a Popular Movement (UMP) candidate Nicolas Sarkozy. Ségolène Royal, the PS candidate, rejected any such compromise, lamenting that she was once again obliged to face obstacles from within her own party. Rocard also publicly admitted, after the election, having asked Ségolène Royal to step down in his favor in March 2007, one month before the first round of voting.[citation needed]

Like other Socialist politicians, such as Jack Lang or Hubert Védrine, who accepted similar positions, Rocard accepted a post on the Committee on the re-evaluation of the teaching profession, which was placed under the «high authority» of Sarkozy’s Minister of Education Xavier Darcos.[4] Criticized by Medhi Ouraoui, national delegate of the PS, Rocard claimed it was a «democrat’s duty» to participate in such Commissions and that he was «not concerned» by the «game of the President of the Republic [consisting of making of such left-wing participations] political symbols».[4] He furthermore explained that he had accepted to speak before the Gracques‘ spring university (a group of senior left-wing civil servants who advocated a centrist strategy) because political parties were not suited any more to serious reflexion.[4] Finally, he again claimed that the (Marxist) SFIO had been created in 1905 on a fundamental «ambiguity», that of whether to accept or reject market economy.[4]

He remained active in European Union politics as late as June 2014, when he delivered his thoughts on the British on the 70th anniversary of the D-Day landings in Normandy. Rocard quoted Churchill’s words about the «United States of Europe», issued a shrill condemnation of the UK policy of the 40 years to that date, and begged for a European strongman, which he saw in Martin Schulz. He concluded by inviting the UK to leave.[5]

Political career

Governmental functions

Prime minister : 1988–1991 (Resignation).

Minister of State, minister of Planning and Land Development : 1981–1983.

Minister of Agriculture : 1983–1985 (Resignation).

Electoral mandates

European Parliament

Member of the European Parliament : 1994–2009 (Resignation). Elected in 1994, reelected in 1999, 2004.

Senate of France

Senator of Yvelines : 1995–1997 (Resignation). Elected in 1995.

National Assembly of France

Member of the National Assembly of France for Yvelines (4th constituency) : 1969–1973 / 1978–1981 (Became minister in 1981) / 1986–1988 (Became Prime minister in 1988). Elected in 1969, reelected in 1978, 1981, 1986, 1988

Regional Council

Regional councillor of Île-de-France : 1978–1988 (Resignation). Elected in 1986.

Municipal Council

Mayor of Conflans-Sainte-Honorine : 1977–1994. Reelected in 1983, 1989.

Municipal councillor of Conflans-Sainte-Honorine : 1977–2001. Reelected in 1983, 1989, 1995.

Political functions

First Secretary (leader) of the Socialist Party (France) : 1993–1994 (Resignation).

Health

In June 2007, Rocard was admitted at Calcutta Medical Research Institute, Kolkata, India where doctors found he had a blood clot in the brain and was operated upon. He was discharged from the hospital on 10 July 2007.[6]

On 30 March 2011, Rocard was on a visit to Stockholm, Sweden to attend a meeting regarding the Arctic Council. During a break at noon, he became ill and was taken to the Karolinska University Hospital. Doctors decided later that day that Rocard should spend the night at the hospital’s intensive-care medicine unit for observation.[7][8]

Rocard died on 2 July 2016 in Paris, at the age of 85.[9]

Bibliography

=====================================================================

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: