Posts Tagged ‘παιχνίδια’

Αναμνήσεις από το καλοκαίρι του 1986.

Ιουνίου 10, 2017

Αναμνήσεις  από  το  καλοκαίρι  του  1986 .

Είναι  αρχές  αυγούστου  του  1986  .Έχουμε  πάρει  το  λεωφορείο  του  κ.τ.ε.λ  από  τον  σταθμό  της  Ακαδημίας  Πλάτωνος  για  Πάτρα .Είμαι  εγώ , ο  αδερφός  μου  λίγο  μικρότερος  μου και  οι  δύο  γονείς μου .Φτάνουμε  στην  Πάτρα  στο  λιμάνι .Σήμερα  κάπου  εκεί  κοντά  ανάμεσα  στο  σταθμό  του  Ο.Σ.Ε  και   στο  λιμάνι  υπάρχει  ένα  ηλιακό  ρολόι .Έχουμε  μπεί  στο  καράβι  που  κάνει  τη  διαδρομή  Πάτρα- Σάμη .

Η  θάλασσα  του  Ιονίου  καταπληκτική  .Έχει  υγρασία  που  φέρνει  ο   βοριάς   που  κατεβαίνει  από  την  Δαλματία  .Φτάνουμε  στη  Σάμη  της  Κεφαλονιάς  .Παίρνουμε  το  λεωφορείο  για  το   χωριό  μας  τα  μικροσκοπικά  Μπεκατωράτα  ένα  χωριουδάκι  μόνο  10  κατοίκων  .Οι  διακοπές  αυτές  μου  δημιούργησαν  αναμνήσεις  λίγες  μεν  αλλά  θυμάμαι  κάποιες  εικόνες  και  καταστάσεις έντονα .

Το  χωριό  μικρό  μεν  αλλά  με   πολλά  παιδιά  που  παίζαμε  και  τρέχαμε  όλα  μαζί  στο  πευκόδασος   που  φτάνει  στα   Αντυπάτα .Θυμάμαι  τα  ψηλά  πεύκα  και  περπατούσαμε  με  ίσκιο  την  περισσότερη  ώρα  πάνω  σε  πευκοβελόνες .Τα  ξύλα  είχαν  πάρει  τη  θέση  των  όπλων  και  τα  κουκουνάρια  των  χειροβομβίδων .Φωνάζαμε   και  αρπαζόμασταν  στα  χέρια  με  ή  χωρίς  αφορμή .

Το  καλοκαίρι  του  1986  θέλαμε  νομίζω  τα  παιδιά  να  ξεδώσουμε  από  τις  περίεργες  απαγορεύσεις  και  φόβους  των  γονιών  μας  που  καλά  καλά  δεν  ξέραμε  τι  είναι  η  ραδιενέργεια  αλλά  όλοι  πιστεύαμε  είναι  κάτι  πολύ  κακό. Δεν  είχαν  περάσει  πολλοί  μήνες  από  το  σοκ   του  Τσερνόμπιλ  .Τα  παιδιά  θέλαμε  μόνο  να  παίξουμε .Και  για  αυτό  παίζαμε . Με  ένα  αυτοκινητάκι  ενός  φίλου  του   μπαμπά   εμείς  και  δυο  άλλα  παιδιά  πήγαμε  κατεβαίνοντας  ένα  απότομο  δρόμο  για  την  παραλία  του  Μύρτου .  Στο  Μύρτος  συχνά  έχει  πολλά  κύματα  που  σε   παίρνουν  από  τη  θάλασσα  και  σε  πετάνε  στην  ακτή .Η   αμμουδιά  από  μικροσκοπικό  χαλικάκι  μας  τρέλαινε  εμάς   τα   παιδιά  που   για   ώρες   χτίζαμε   κάστρα  και   πολιτείες .

Η  θάλασσα  στο  μύρτος  έχει  μια  περίεργη  αίσθηση. Όπως  κολυμπάς  και  αλλάζεις   θέση  από  αλλού   έρχεται  από   κάτω  σου  προς  τα  πάνω   μιά   ζεστό  ρεύμα  νερού   και   μιά  κρύου  νερού . Αυτό  το  σπάνιο  γεγονός   δεν  το   έχω   νιώσει   ποτέ   σε   άλλη   παραλία   κολυμπώντας .

Στην  κεφαλονιά  κάτι  χαρακτηριστικό  είναι  οι  συχνοί  σεισμοί   που  τους  καταλαβαίνεις  κάθε  βδομάδα  και  άλλος  σεισμός . Πάει  η   ψυχή   σου  λίγο  στη  κούλουρι  .Χάνεις  το  έδαφος   κάτω   από   τα   πόδια  σου    αλλά  συνέρχεσαι  γρήγορα .

Είπαμε  πολλά  μπάνια  και  παιχνίδια  αλλά   έχουμε  και  κοινωνικές  υποχρεώσεις. Βαπτιζόταν  το  παιδί  ενός   συγγενούς  μας  ,κάποιο  μακρινό  δεύτερο  ξαδερφάκι .Στην   εκκλησία  μια   χαρακτηριστική  μικρή  εκκλησία  του  ιονίου .Αυτή  η  βάπτιση  δεν  θα   ήταν  άξια  λόγου  αν  δεν  συνέβαινε  ένα  περίεργο  για   μένα   ένα  μπόμπιρα  γεγονός .Δεν  ξέρω   αν   είναι   έθιμο  στο   νησί  ή   από   τη   χαρά   του  ο  πατέρας  ή  ο  νονός  μάζεψε  όλα  τα   παιδάκια  και  τους  πέταξε  αμερικανικά  χαρτονομίσματα   του  ενός  δολαρίου .Πέταξε   πολλά  μάλλον   εσκεμμένα   ώστε  κάθε   παιδί  να  πιάσει   από  ένα  και  κανένα   να  μη  μείνει  παραπονεμένο .

 

Όπως   ήταν  φυσικό  έπιασα  και   εγώ   ένα   και   ο   αδερφός   μου  άλλο   ένα  .Περίεργη  αίσθηση   να   πετάει  κάποιος  λεφτά  στον   αέρα  και  να   πιάσεις  ένα !

Μια  άλλη  μέρα  μαζευτήκαμε  στο  σπίτι  ενός  παιδιού  του  χωριού .Είχε  μεγάλο  κήπο  γεμάτο  πολλά   λουλούδια  διαφορετικών  χρωμάτων  και  το   εργαστήριο   του  πατέρα   του   παιδιού  γεμάτο   εργαλεία  και   άδεια   πλαστικά   δοχεία.

Τι   είναι   η    φαντασία   των   παιδιών   ; Πήραμε   εργαλεία  και  άδεια   πλαστικά  δοχεία   τα   οποία  γεμίσαμε  με  νερό   και   ρίξαμε   μέσα  λουλούδια .Σιγά  σιγά   παρατηρήσαμε  ότι  τα   λουλούδια   άφηναν   το   χρώμα   τους   στα   δοχεία.  Κάτι  το   οποίο   μας   έκανε  να   αρχίσουμε   τους    πειραματισμούς  και   να   βάφουμε  τα   πάντα  γύρω .Ελπίζω   πάντως  να   μην   κάναμε   ζημιές   στο   εργαστήριο   του  φίλου  μας .

Κάπως   έτσι  περνάνε  οι  μέρες  και  τελειώνει   άλλο   ένα  καλοκαίρι . Τι   όμορφα  παιδικά  χρόνια ;

 

Κώστας  Μπεκατώρος    10/6/2017

 

 

 

 

*Ευχαριστούμε  φίλε  Κώστα  για  το  κείμενο  σου  μετά  από  καιρό! Μια  φιλική  συμβουλή  πρόσεξε  τα  σημεία  στίξης  και  τις  περιόδους  σου ,  μικρές  προτάσεις  καλύτερα , ευχαριστούμε  με  χαρά  θα  περιμένουμε  το  επόμενο  σου  κείμενο .

Ο συντάκτης   jamavous.

30/6/2017